Rekonstrukcja piersi płatem LD (z mięśnia najszerszego grzbietu) z ekspanderem lub protezą.

Po zabiegu rekonstrukcji piersi płatem LD pacjentki mogą oczekiwać naturalnie wyglądającej piersi, której kształt, tekstura i odczucia są zbliżone do pierwotnej. Dzięki temu typowi rekonstrukcji piersi pacjentki odzyskują pewność siebie, komfort oraz zadowolenie z wyglądu swojego ciała.

Rekonstrukcja piersi płatem LD jest przeznaczona dla pacjentek, które przeszły mastektomię, czyli chirurgiczne usunięcie jednej lub obu piersi, a także dla tych, które doświadczyły urazów lub wrodzonych deformacji piersi.

Szczególnie dedykowana jest pacjentkom, które przeszły radioterapię i u których zastosowanie samego ekspandera jest niemożliwe z uwagi na brak elastyczności skóry po radioterapii.

Decyzję o wyborze tej metody należy podjąć po konsultacji z chirurgiem plastycznym, który oceni indywidualną sytuację pacjentki oraz dostosuje procedurę do jej potrzeb.

Rekonstrukcja piersi płatem LD odbywa się zazwyczaj w dwóch etapach. Pierwszy to przesunięcie płata skórno-podskórnego z pleców z mięśniem najszerszym grzbietu w okolicę blizny po mastektomii z umieszczeniem ekspandera – specjalnego urządzenia, które stopniowo rozciąga przesunięte tkanki i przygotowuje miejsce na protezę.

Następnie, w drugim etapie, ekspander jest zastępowany stałą protezą, dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjentki.

W niektórych przypadkach zabieg ma charakter jednoetapowy: gdy można umieścić od razu docelową wielkość protezy lub objętość samego płata jest wystarczająca do odtworzenia objętości piersi (zwykle niewielkie piersi lub deformacje po leczeniu oszczędzającym).

Podczas konsultacji chirurg plastyczny omówi z pacjentką jej oczekiwania i cele związane z rekonstrukcją piersi.

Będzie to również czas na przedstawienie wszystkich dostępnych opcji oraz omówienie korzyści i ryzyka związanego z zabiegiem. Lekarz dokładnie zbada pacjentkę, oceni stan skóry, tkanki oraz ogólną kondycję zdrowia. Może też zalecić dodatkowe badania.

Po odpowiednim ułożeniu pacjentki, procedura zaczyna się od wykonania nacięć okalających przemieszczany obszar skóry w obrębie pleców.

Następnie wypreparowywany jest mięsień najszerszy grzbietu wraz z wyciętą wyspą skórną. Mięsień służy jako dodatkowe pokrycie ekspandera i dostarcza ukrwienie do płata skórnego. Ten płat z mięśniem jest następnie przesuwany i wszywany w bliznę po mastektomii.

W zależności od potrzeb pacjentki, chirurg może zdecydować się na umieszczenie ekspandera lub protezy w tym samym czasie.

Zabieg kończy się zszywaniem nacięć i zakładaniem opatrunków. Zwykle zakładane są dreny, drenujące gromadzące się płyny podskórnie.

Po zabiegu pacjentka pozostaje w szpitalu przez kilka dni, aby lekarze mogli monitorować jej stan i zapewnić odpowiednie leczenie przeciwbólowe.

W domu pacjentka będzie musiała unikać nadmiernego wysiłku, szczególnie podnoszenia ciężkich przedmiotów. Ważne jest unikanie pozycji, mogącej powodować ucisk w obrębie pachy przesuniętej szypuły mięśniowej w początkowych dniach.

Zwykle pozostawiane są dreny – szczególnie dren na plecach pozostaje zwykle dłużej z uwagi na dłuższy okres gromadzenia się płynu surowiczego pod skórą pleców.

Wizyty kontrolne są niezbędne, aby sprawdzić postępy gojenia oraz dostosować plan leczenia.

Pełna rekonwalescencja może trwać kilka tygodni, ale większość pacjentek wraca do codziennych czynności po około 6 tygodniach.

Jak każda interwencja chirurgiczna, rekonstrukcja piersi płatem LD niesie ze sobą ryzyko powikłań.

Do potencjalnych powikłań należą infekcje, krwawienia, problemy z gojeniem się ran, a także komplikacje związane z ekspanderem lub protezą, takie jak przemieszczenie się implantu czy zakażenie implantu.

Istnieje również ryzyko niedokrwienia lub martwicy płata, a wystąpienie takiego powikłania możne wymagać usunięcia płata.

Dosyć często bywa konieczność nakłuwania i ściągania gromadzącego się w tkance podskórnej pleców płynu, nawet kilka tygodni po zabiegu.

Ważne jest dokładne przestrzeganie zaleceń lekarza oraz regularne wizyty kontrolne, dzięki którym ryzyko powikłań jest minimalizowane.

Odpowiedni wybór lekarza i kliniki będzie przekładał się na wysoką satysfakcję z wykonanych zabiegów.

1. Doświadczenie chirurga – Zwykle przekłada się to bezpośrednio na jakość wykonanych zabiegów, ważna jest specjalizacja narządowa.
2. Indywidualne podejście – Podejście do każdej pacjentki musi być indywidualne, a plan leczenia powinien być dostosowany do jej unikalnych potrzeb i oczekiwań. Jednocześnie konieczne jest realistyczne przedstawienie spodziewanych wyników, co przekłada się na świadomie podejmowane decyzje.
3. Bezpieczeństwo i komfort – Warto wybrać klinikę, która cieszy się zasłużoną renomą na rynku usług medycznych, zapewniając najwyższe standardy bezpieczeństwa i komfortu podczas zabiegu i okresu rekonwalescencji.